Απόλλων με Μανδύα

Θεός δεύτερης γενιάς των Ολύμπιων θεών, ο Απόλλωνας, γιος του Δία και της Λητώς, θεωρούνταν ο θεός του φωτός, της μουσικής, του κάλλους, της δικαιοσύνης και της μαντικής.

Η Λητώ, παρόλες τις δοκιμασίες της Ήρας, κατάφερε τελικά να φέρει στον κόσμο τον Απόλλωνα και την Άρτεμη σε ένα άγονο πλεούμενο νησί, την Ορτυγία. Μετά τη γέννησή του ο θεός Απόλλωνας το στερέωσε για πάντα και το ονόμασε Δήλο, που σημαίνει φανερή.

Ο Απόλλωνας δεν αποχωριζόταν ποτέ τη λύρα του και κάθε φορά που έπαιζε, μάγευε με τη μελωδία του θεούς και ανθρώπους. Το ιερό του δέντρο ήταν η δάφνη, εξαιτίας του ανεκπλήρωτου έρωτά του με τη νύμφη Δάφνη. Η νύμφη, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από το θεό, ζήτησε από τη μητέρα της, τη Γαία, να τη σώσει και αυτή τη μεταμόρφωσε σε δέντρο.

Στον θεό Απόλλωνα ήταν επίσης αφιερωμένο το φημισμένο μαντείο των Δελφών, καθώς απάλλαξε τους κατοίκους από ένα φοβερό δράκο που λεγόταν Πύθωνας. Στο μαντείο κατέφευγαν από απλοί άνθρωποι μέχρι και ξακουστοί βασιλιάδες και ήρωες, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ηρακλής, για να πάρουν χρησμό από την Πυθία.